Ναί ρε ‘σείς, το ξέρω οτι έχω παρακμάσει

Τα έχω πάρει στο κρανίο για απροσδιόριστο λόγο…
Πέρασα καμια δυο ώρες κοιτάζοντας blogs (αστείο στα αλήθεια το πόσες αναμνήσεις βρίσκει κανείς σε ”αραχνιασμένα” blogs, ή πόσα blogs αποτελούν από μόνα τους την ανάμνηση)… Τα περισσότερα αρχαία και τα περισσότερα κλειστά. Από τη μία είναι το οτι γυρίζοντας στην Blog-ο-σφαιρα βρίσκω λίγα πράγματα οικεία. Από την άλλη ενω ξέρω βέβαια οτι θεωρητικά όλα τα πράγματα κάποια στιγμή πρέπει να έχουν ένα τέλος, για κάποιο ηλίθιο λόγο μου κάνει εντύπωση που blogs που μου άρεσαν έχουν ουσιαστικά “τελειώσει”…
Τώρα βέβαια ο κάθε άνθρωπος θα ρωτήσει: Και είναι πραγματικά τα blogs που σου φταίξανε;
Αυτό που πραγματικά σκεφτόμουν είναι άλλο.
Είμαι συγχισμένος. Είμαι συμβιβασμένος με το ενδεχόμενο του δικού μου τέλους αλλά με ενοχλέι η φθορά γύρω μου.
Πιάνω μια χορδή (ή μπορεί και η χορδή να πιάνει εμένα, δεν ξέρω), και τραβώ τον εαυτό μου από το σβέρκο.
ο καθένας χρειάζεται σημείο αναφοράς, για τον ίδιο του τον εαυτό.
Το προτιμάμε οι περισσότεροι, από το να είμαστε εμείς το σημείο αναφοράς για έναν κόσμο που τρέχει.

Αυτό είναι ένα τρομερό webcomic πού συνάντησα τελείως σε άλλα δύο blogs σήμερα (Greek and Geek, και το Lazyman’s blog που είναι πλέον κλειστό). Το διαβάζω όπως συνήθως κάνω με τα webcomics χωρίς storyline, ανάποδα (από το τελευταίο πηγαίνοντας στο πρώτο), κ δεν με βλέπω να σταματάω απόψε (κι έχω κ’ δουλεια να κάνω)!
“A webcomic of romance, sarcasm, math, and language.”
Enjoy

Ακούω σχόλια!

… ένα διπλό Tribute, και το δέκατο post του Blog: Uriah Heep – The Wizard κυρίες & κύριοι!
He was the wizard
Of a thousand kings
And I chanced to meet him
One night wandering
He told me tales
And he drank my wine
Me and my magic man
Kinda feeling fine
He had a cloak of gold
And eyes of fire
And as he spoke
I felt a deep desire
To free the world
Of its fear and pain
And help the people
To feel free again
Why dont we listen to
The voices in our hearts
cause then I know wed find
Were not so far apart
Everybodys got to be happy
Everyone should sing
For we know the joy of life
The peace that love can bring
So spoke the wizard
In his mountain home
The vision of his wisdom
Means well never be alone
And I will dream of my magic night
And a million silver stars
That guide me with their light


Πάντα βάζοντας τον ομόνυμο δίσκο (“Rainbow Rising”), άκουγα το ‘Stargazer’ -από την αρχή, μην θέλοντας να διακόψω την ροή του τραγουδιού (αυτή την όμορφη ροή που έχουν όλα τα ωραία τραγούδια), για να ακούσω αυτή τη φράση:
“I see a Rainbow Rising. Look there – on the horizon…”


Ναι, είναι γεγονός… Και αυτός ο κύριος μαγεύει:
Tuck Andress – Europa