Grrrrrrrrrr…

Τα έχω πάρει στο κρανίο για απροσδιόριστο λόγο…

Πέρασα καμια δυο ώρες κοιτάζοντας blogs (αστείο στα αλήθεια το πόσες αναμνήσεις βρίσκει κανείς σε ”αραχνιασμένα” blogs, ή πόσα blogs αποτελούν από μόνα τους την ανάμνηση)… Τα περισσότερα αρχαία και τα περισσότερα κλειστά. Από τη μία είναι το οτι γυρίζοντας στην Blog-ο-σφαιρα βρίσκω λίγα πράγματα οικεία. Από την άλλη ενω ξέρω βέβαια οτι θεωρητικά όλα τα πράγματα κάποια στιγμή πρέπει να έχουν ένα τέλος, για κάποιο ηλίθιο λόγο μου κάνει εντύπωση που blogs που μου άρεσαν έχουν ουσιαστικά “τελειώσει”…

Τώρα βέβαια ο κάθε άνθρωπος θα ρωτήσει: Και είναι πραγματικά τα blogs που σου φταίξανε;

Αυτό που πραγματικά σκεφτόμουν είναι άλλο.

Είμαι συγχισμένος. Είμαι συμβιβασμένος με το ενδεχόμενο του δικού μου τέλους αλλά με ενοχλέι η φθορά γύρω μου.

Πιάνω μια χορδή (ή μπορεί και η χορδή να πιάνει εμένα, δεν ξέρω), και τραβώ τον εαυτό μου από το σβέρκο.

[Youtube=http://www.youtube.com/watch?v=3PxSvLA5kJU]

ο καθένας χρειάζεται σημείο αναφοράς, για τον ίδιο του τον εαυτό.

Το προτιμάμε οι περισσότεροι, από το να είμαστε εμείς το σημείο αναφοράς για έναν κόσμο που τρέχει.